ATATÜRK KÖŞESİ   Ana Sayfa   Forum   M.E.B.   İLSİS   Malatya MEM   Orta Ögr. Gn. Müd.   ÖSYM   MEBBİS   E-Okul   FATİH SULTAN MEHMET  
Okul; genç kafalara, insanlığı, saygıyı, ulusu ve ülkeyi sevmeyi, bağımsız yaşamayı öğretir. (Mustafa Kemal ATATÜRK)
Haberler

Haberler->Malatya Fatih Lisesi Haberleri->Çanakkale Zaferi'nin 95.Yıldönümü Fatih Lisesi'nde Kutlandı   
Çanakkale Zaferi'nin 95.Yıldönümü Fatih Lisesi'nde Kutlandı



Çanakkale zaferi tarihin zirvesine diktiğimiz ölümsüz bir abide, kanımızla yazdığımız silinmez bir kitabe, yüreklerimizi heyecan ve iftihar dalgasıyla kabartan ebedi bir kahramanlık destanıdır.Çanakkale, Müslüman Türk’ün yenilmezliğini, bütün dünyaya bir kere daha ilan eden muhteşem bir zaferdir.Evet, Çanakkale ne kutlu bir yerdi ki, böyle bir kahramanlık destanına sahne oluyordu.Tarihe insanlık adına şan ve şerefle dolu nice hatıralar bırakan, düşmanlarımızın korkulu rüyası koca imparatorluk yavaş yavaş eriyordu. Üç kıtaya hükmeden o koca dev çöküyordu. Fakat imparatorluğun bu durumu bile düşmanlarımızı korkutuyordu. Tek kurtuluş çaresi “Hasta adam”ın vücudunun ortadan kaldırılmasıydı. Yani Müslüman Türk Milleti tarihten silinmeliydi. Ve bu karar uygulamaya konularak dört bir taraftan taarruzu geçiliyor, birbiri ardına gelen Trablusgarb ve Balkan harplerine maruz bırakılıyor, şanlı tarihimiz kara bulutlarla örtülmek isteniyordu.
İşte bunlardan biri de 18 Mart 1915 de Çanakkale’de vuku buluyordu. Milli
şairimiz bu olayı şöyle dile getiriyor:

“Eski dünya, yeni dünya, bütün akvamı beşer,
Kaynıyor kum gibi tufan gibi mahşer mahşer,
Yedi iklimi cihanın duruyor karşısında,
Ostralyayla beraber bakıyorsun, Kanada,
Çehreler başka, lisanlar başka, deriler rengarenk,
Sade bir hadise var ortada, vahşetlere denk.”
                                               (Mehmet Akif)


Evet! bu adeta bir haclı ordusuydu. Çehreleri derileri, lisanları bambaşka
insanlar vatanımıza, Çanakkale’mize saldırıyorlardı. İleri sürdükleri sebepte
Rusya’ya yardım etmekti.

Sözde Rusya’ya yardım maksadıyla Çanakkale’ye saldıranlar, Müslüman Türkün
yenilmez ve geçilmez iman dolu göğsü ile karşılaştılar. Müthiş bir boğaz harbi
başlamıştı. Anadolu’ nun kalbi Çanakkale’de atıyordu. Vatanı ve milleti uğruna
canını seve seve vermeye hazır olan Mehmetçik, şanlı destanlarına bir destan
daha eklemeye hazırlanıyordu. “Ser”den geçecek, fakat vatanına namahrem eli
değdirmeyecekti.

Canını dişine takan Mehmetcik düşmanı boğazdan bir adım ileri geçirmemeye adeta
yemin etmişti. Anadolu bozkırının o zamana kadar deniz görmemiş çocukları, kırk
yıldır denizlerde savaşmış ve pişmiş kişilere has becerileriyle zırhlı düşman
gemilerine geçiş hakkı tanımıyordu.

Gelibolu’da şimşekler çakıyor, atılan bombalar, elleri, kolları, bacakları
koparıyor gözleri fırlatıyordu. Sözü burada yine milli şairimize bırakalım:

“Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin:
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam;
Atılan her lağamın yaktığı yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer,
O ne müthiş tipidir; savrulur enkaz-ı beşer...”

................


Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak
Boşanır sırtlara vadilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o namerd eller,
Yıldırım yaylımı tufanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere
Sürü halinde gezerken sayısız tayyare.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından
Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, haşa, edecek kahrına ram?
Çünkü tesis-i İlahi o metin istihkam.
                                                 (Mehmet Akif)


Bir düşman subayı Mehmetçiğin bu kahramanlığı karşısında daha sonra söyle
diyecektir:

“Türk askeri gibi ölüme gülerek giden bir askeri başka hiçbir millette
bulamazsınız.”

Acaba Türk askerini böyle ölüme gülerek götüren sebep ne idi. Bilmem bunu idrak edebiliyormuyuz.

Çanakkale’de akıllara durgunluk veren savaş, bütün şiddetiyle devam ediyordu.
Savaşanların Saadet asrındaki müslümanlarla aynı ruh yapısına sahip olduklarını
isbat eder gibi Asr-ı Saadetteki Ebu Akil (r.) hadisesi Yüce Yaratıcı
tarafından, biraz değişikliklerle Çanakkale ‘de de sahneye konuluyordu.
Türkiye’nin ilk hastabakıcısı Bayan Safiye Hüseyin anlatıyor:

“Çanakkale’de facialar kopuyordu. Ölüler ve yaralılar devamlı artıyordu.
Yaralılar için bir gemiyi seyyar hastane yapmaya karar verdik. İşte bu gemiye
bir gün Bekir Çavuş isminde bir ağır yaralı getirdik. Onu cephenin ön saflarında
bulmuştuk. Bir ayağı kangren olmuştu. Hemen seyyar hastanede ameliyat masasına yatırdık. Ayağının birini kestik. Bir tek ayağı kalmıştı. Aynı zamanda çok kan kaybetmişti. Durumu çok tehlikeliydi. Adeta ölmesini bekliyorduk. 0 gece sabaha karşı odamın kapısı hızlı hızlı vuruldu. Kalktım. Dışarıda bir ses:


“Baş hemşire.. baş hemşire” diye bağırıyordu. Hemen giyinip fırladım. Genç bir
hastabakıcı:“Hani bir ayağını kestiğimiz yaralı yok mu?”
“Bekir Çavuş mu?”
“Evet.”
“Ne oldu peki?”

“Kendisine bir hal geldi hemşire. Tek bacağıyla ayağa kalktı. Odanın içinde
dolaşmak istiyor.'
Hemen koştum. Bekir Çavuş kesik ayağından kanlar aka aka ayakta dolaşıyordu.
Yanına koştum, bileğinden tuttum. Müthiş ateşi vardı.

“Aman Bekir Çavuş” dedim. “Ne yapıyorsun. Bu halde ayağa kalkılır mı hiç?”

Bekir Çavuş kendini kaybetmiş, beni duymuyordu bile. Kendisini hala savaşta
zannediyordu.

“Aman” dedi. “Sen ne diyorsun? Emir geldi emir. Emri yerine getirmem lazım.
Kalkıp gitmem lazım.” diyordu.

Bekir Çavuşu zorla yatırabildik. Sabaha kadar kollarımızın arasında kaldı.
Sabaha karşı gözlerini ebedi âlemde açmak üzere kapamıştı.

Evet...! 0 sahabe—misali Bekir Çavuş son dakikasında bile kesik ayağını,
ailesini, çoluk çocuğunu değil, vatanını düşünüyordu. Ölüm anında bile
kumandanın emrini yerine getirmekten, kendisine verilen vatan vazifesini
yapmaktan başka bir şey düşünmeyen Bekir Çavuş’a bu yüce duygu nereden
geliyordu.

“Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir Hilal uğruna, Ya Rab, ne güneşler batıyor.
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker,
Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer.
Ne büyüksünki kanın kurtarıyor Tevhid’ i,
Bedr’ in aslanları ancak, bu kadar şanlı idi...

..................


Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?
“Gömelim gel seni tarihe” desem, sığmazsın.
                                                      (Mehmet Akif)

İşte Çanakkale’yi geçilmez yapan, böyle yüce duygular taşıyan Mehmetçiğin,
vatanı ve imanı uğruna akıttığı kan deryası olmuştur.



Dur Yolcu!


Bilmeden basıp geçtiğin bu toprak
Bir devrin battığı yerdir,
Eğilde kulak ver, bu sessiz yığın
Bir vatan kalbinin attığı yerdir.


Bastığın yerleri “toprak” diyerek geçme tanı
Düşün altında binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehid oğlusun, incitme yazık tır, atanı
Verme, dünyaları alsan da, bu cennet vatanı,






















Gönderen formator, Perşembe, 18 Mart 2010 12:30, Yorumlar(0)
Yorumlar


MKPNews ©2004-2007 mkportal.it
 
Eğitimle İlgili İçeriklere http://www.egitim.gov.tr Adresinden Erişebilirsiniz
   AVRUPA BIRLIGI EGITIM VE GENÇLIK PROGRAMLARI MERKEZI (ULUSAL AJANS)

..:: © Kasım 2007 Her Hakkı Malatya Fatih Lisesi Müdürlüğü'ne Aittir. ::..
..:: Adres: Uçbağlar Mahallesi Merkez / Malatya ::..
..:: Telefon: 0 422 321 27 89 Fax: 0 422 321 42 41 E- Posta: 180292@meb.k12.tr ::..


MKPortal ©2003-2007 mkportal.it